Kako se prenosi CJD?

Iako CJD može biti prenijeta na druge ljude, rizik da se to desi je vrlo mali. Creutzfeldt-Jakobova bolest se ne može prenijeti preko zraka, dodira ili večine drugih oblika slučajnog kontakta. Supružnici i drugi članovi domaćinstva pacijenta oboljelog od sporadičnog CJD-a, nemaju veći rizik od ukupne populacije da se zaraze. Međutim, svakako da treba izbjegavati direktni ili indirektni kontakt sa moždanim tkivom i kičmeno-moždinskom tekućinom (cerebrospinalnim likvorom) zaraženoga pacijenta radi sprječavanja prenošenja bolesti koja se prenosi preko ovih tkiva. U nekoliko vrlo rijetkih slučajeva, CJD se prenijela na druge ljude ugradnjom graftova dure mater (tvrde moždane opne, tkiva koje prekriva mozak) tokom operacije, presađene rožnjače (kornea), nedovoljno sterilisanih elektroda usađenih u mozak koje mjere i registruju električne aktivnosti mozga, te ubrizgavanjem zaraženog pituitarnog hormona rasta (hormon hipofize) dobijenog iz ljudskih pituitarnih žlijezda odnosno hipofiza uzetih sa leševa. Doktori ovi slučaje koji su povezani sa medicinskim procedurama nazivaju jatrogenim (iatros- liječnik, genus -porijeklo). Još od 1985 sav ljudski hormon rasta upotrjebljen u Sjedinjenim Američkim Državama su sintezirani DNA procedurama, što isključuje rizik prenošenja CJD-a ovim putem. Pojava novih varijanti CJD-a (nv-CJD ili v-CJD) kod nekoliko ljudi u Evropi mlađih od prosječne starosti izazvali su zabrinutost da BSE može biti prenešen na ljude upotrebom zaražene govedine. Laboratorijski testovi pokazuju jaku sličnost između priona koji izazivaju BSE i v-CJD-a
Mnoge zemlje obustavljaju uvoz stoke iz Evropske unije da bi se smanjio rizik prenošenja BSE. Tako naprimjer BSE nikad nije pronađen u SAD-u, a uvoz stoke i govedine iz zemalja sa BSE-om je zaustavljen još 1989.
Mnogi ljudi su zabrinuti da je moguć prenos CJD-a kroz krv i krvne produkte kao što je plazma. Neke životinjske studije upućuju na to da zaražena krv i njeni produkti mogu prenijeti bolest, ali se ovo nije nikada desilo kod čovjeka. Ako postoje zarazni faktori u ovim tečnostima, njihova koncentracija je vrlo mala. Naučnici ne znaju koliko abnormalnih priona osoba mora primiti prije nego što dođe do razvoja CJD-a, tako da oni ne znaju da li su ove tečnosti potencijalno zaražene ili ne. Oni znaju da, iako milioni ljudi prime transfuziju krvi svake godine, ne postoje prijavljeni slučajevi da se neko zarazio CJD-om ovim putem. Isto tako među hemofiličarima, koji ponekad primaju krvnu plazmu koncentrisanu od velikog broja davalaca, nema prijavljenih slučaja CJD-a. Ovo nagovještava da, ukoliko postoji rizik od prenošenja CJD-a putem krvi ili plazme, on je veoma mali.